Voor de samenstelling van dit programma dienden we een keuze te maken uit grofweg 60 concerto's en ouvertures, die bovendien allemaal van bijzonder hoge kwaliteit bleken te zijn. We hebben daarbij vooral geopteerd voor werken die nog niet werden uitgevoerd, werken die orkestraal kunnen uitgevoerd worden en werken die het meest kenmerkend zijn voor Sammartini's orkestrale oeuvre: hoboconcerto's en concerto's en ouvertures voor strijkers alleen. Een andere leidraad in onze selectie was de uitspraak van de Engelse muziekhistoricus Charles Burney, die in 1789 schreef dat Sammartini's composities "vol kunde, originaliteit en vuur" waren.
Sammartini's "kunde" blijkt vooral uit zijn ongelooflijke beslagenheid in alle muziekstijlen die op dat moment in Europa gangbaar waren. Zijn "originaliteit" wordt niet alleen geïllustreerd door de wijze waarop deze uiteenlopende stijlen vrijelijk met elkaar gecombineerd worden, soms binnen één en hetzelfde werk, maar ook uit zijn lef uit te pakken met gedurfde maar bijzonder expressieve harmonische wendingen of eigenzinnige vormgevingen. Sammartini's originaliteit werd door het Engelse publiek niet meteen gesmaakt: blijkbaar was hij zijn tijd zo ver vooruit dat Hawkins hem zelfs in 1776 nog dacht te moeten verdedigen met de woorden: "De verdiensten van Sammartini als componist van muziek met veel partijen was zonder enige twijfel zeer groot. Hij beschikte over een productieve vindingrijkheid en bediende zich van een stijl die minder beteugeld werd door de regels dan die van zijn voorgangers, en die bijgevolg meer plaats bood voor fantasie. Diegenen die zijn afwijking van de gekende en gevestigde regels toeschrijven aan een gebrek aan muzikale eruditie, vergissen zich schromelijk; hij was grondig beslagen in de principes van de harmonie; en zijn unieke karakteristieken kunnen daarom alleen worden toegeschreven aan die stoutmoedigheid en eigengereidheid die steeds de kenmerken zijn van genie".
We kunnen alleen hopen dat onze uitvoering recht doet aan dit genie zodat we ook u, het luisterend publiek, deelachtig kunnen maken in ons enthousiasme voor deze onterecht veronachtzaamde componist.

Een nieuwe CD, geheel gewijd aan de Duitse componist Johann Christoph PEZ, staat op het punt om te verschijnen. Net zoals Georg Muffat was PEZ op het einde van de 17^de eeuw één van de grote voorvechters van de Vermischter Geschmack, de synthese tussen de Franse en Italiaanse stijlen die op dat moment de Europese muzikale esthetiek domineerden.
De CD beidt een uiterst gevarieerde bloemlezing van zijn orkestrepertoire en illustreert daarbij alle vormen die de componist ter zijner beschikking had: concerto's, suites, sonates voor een ensemble met of zonder blazers en met of zonder solisten.
Al deze verbazingwekkend mooie muziekwerken werden recent herontdekt in de bibliotheken van Rostock en Dresden door dirigent Peter Van Heyghen, die op basis van de manuscripten ook meteen een minutieuze werkeditie verzorgde.

Eenieder die zich zelfs maar heel even verdiept in het oeuvre van Georg MUFFAT, hetzij als musicoloog, als uitvoerder, of als luisteraar, komt vroeg of laat wellicht tot de bedenking dat MUFFAT in het hedendaagse muziekleven niet echt de ereplaats gegund wordt die hem eigenlijk toekomt. Zijn verdiensten op compositorisch en pedagogisch vlak worden weliswaar in de vakliteratuur algemeen erkend, maar toch blijft hij voor het grote publiek vooralsnog in de schaduw staan van echt "grote" tijdgenoten als Jean-Baptiste Lully, Arcangelo Corelli of Heinrich Ignaz Franz von Biber, om er maar drie te noemen met wie Muffat zelf in contact is geweest. Misschien is dit te wijten aan het feit dat van MUFFAT maar relatief weinig en dan nog vrijwel uitsluitend instrumentale muziek bewaard bleef.
Zijn oeuvre en de bijhorende uitvoeringspraktijk(en) vormen als het ware een brug tussen tenminste drie verschillende stijlen en tradities. Dat dit echter geen toeval was, maar in tegendeel het belangrijkste programmapunt uitmaakte van MUFFATs persoonlijke esthetische doelstellingen, dat hij één van de eersten was om dergelijke doelstellingen zo expliciet en herhaaldelijk te formuleren, én dat hij er bovendien zo meesterlijk in geslaagd is ze ook te verwezenlijken, vormt nu precies de reden waarom hij misschien juist wél in het rijtje der groten hoort.